Και να που έφτασε η 36η επέτειος του "ηρωικού" Πολυτεχνείου που ούτε τη... "χούντα" έριξε (μιας και ήρθε η χειρότερη "χούντα" του Ιωαννίδη), ούτε "ήρωες" είχε αφού οι μαλλιάδες και πολλά από τα παιδιά των λουλουδιών που έκαναν την δήθεν... αντίσταση, εξαργύρωσαν και με το παραπάνω τις υπηρεσίες τους στα κομματικά και βουλευτικά έδρανα (βλ. Δαμανάκη, Λαλιώτης, Μπίστης κλπ.), ούτε και φυσικά νεκρούς είχε αφού οι λίγοι περαστικοί που έχασαν την ζωή τους στους γύρω δρόμους, σκοτώθηκαν από αδέσποτες σφαίρες και καμία σχέση δεν είχαν με το όλο καλοστημένο σκηνικό που λάμβανε χώρα εντός του Πολυτεχνείου.

Εν πάση περιπτώσει, το ιστολόγιο αυτό δεν έχει καμία όρεξη να μπεί σε μία άνευ ουσίας ιστορική διένεξη περί όσων συνέβησαν (ή δεν συνέβησαν) την 17η Νοεμβρίου 1973. Όσοι έζησαν την περίοδο εκείνη είναι σε θέση να κρίνουν. Επίσης, σε καμία περίπτωση δεν θα παίξουμε το ρόλο του απολογητή του καθεστώτος της 21ης Απριλίου. Όχι επειδή φοβόμαστε μην μας χαρακτηρίσουν... "ακραίους"(όπως τρέμουν κάποιοι άλλοι πολιτικώς “ορθοί”… ακροδεξιοί), αλλά για τον λόγο ότι από άποψη Αισθητικής και Ιδεών βρισκόμαστε μακριά από το καθεστώς εκείνο (το οποίο οφείλουμε σε κάθε περίπτωση να πούμε, και για να είμαστε δίκαιοι, προσέφερε -αν και 7ετές- περισσότερες υπηρεσίες στην Πατρίδα και τον Λαό από την… 35χρονη “μεταπολιτευτική δημοκρατία”). Ως ΠΥΡΗΝΑΣ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΣ της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ και εν είδει αφιερώματος στην μεγάλη αυτή "επέτειο", θ’ αναφερθούμε στην τραγική ιστορία μιάς ηρωίδας (άγνωστης σήμερα), της νεαρής Ηλένιας Ασημακοπούλου.

Την πρώτη επέτειο του Πολυτεχνείου λοιπόν, το 1974, ανάμεσα στα λουλούδια και τις φωτογραφίες υπαρκτών και ανύπαρκτων νεκρών (σύγχρονων και παλαιότερων, μιας και είχαν βάλει φωτογραφίες σκοτωμένων του 1944, του 1950 κλπ) που γέμισαν το πολυπαθές κτίριο, τις μάντρες, τις αυλές και τα κάγκελά του, ήταν και το σκίτσο μιας ωραιότατης νεαρής κοπέλας. Δίπλα του, στο ίδιο κάγκελο -που έμεινε στην “ιστορία” σαν της Ηλένιας το κάγκελο- υπήρχε ένα σημείωμα με τα εξής δακρύβρεχτα: “Την λένε Ηλένια Ασημακοπούλου. Είναι το κορίτσι μου. Χάθηκε το βράδυ της σφαγής. Κανένας δεν την ξανάδε. Πήγα σπίτι της αλλά έχουν χαθεί και οι γονείς της. Όποιος ξέρει για το μαρτυρικό τέλος της ας με πληροφορήσει.” Το “δράμα” το πήραν οι εφημερίδες, μία από αυτές δε – η “Αυγή”- έγραψε κατά λέξη τα εξής κάτω από το σπαραξικάρδιο τίτλο: “Τί απόγινε η Ηλένια μου; Η τραγωδία ενός αγοριού που ψάχνει ακόμα για το δολοφονημένο κορίτσι του” και τον υπότιτλο: “Ηλένια Ασημακοπούλου. Χτυπήθηκε στις 17 Νοέμβρη στη Στουρνάρη από σφαίρα. Τι απόγινε;”, λέει: Το σκίτσο της μικρής κοπέλας με το τραγικό ερώτημα κρεμόταν από τα κλαδιά της ελίτσας που φυτεύτηκε στο χώρο του Πολυτεχνείου. Αργότερα τοποθετήθηκε κι αλλού, κι αλλού, ανάμεσα στα λουλούδια. Με το ίδιο πάντα ερώτημα “Τι απόγινες;”.

Σε λίγο όμως αποκαλύφθηκε τί απέγινε το νεαρό κορίτσι. Το σκίτσο (φωτό) της “δολοφονημένης” Ηλένιας (στο οποίο τόσοι φοιτητές και τόσες φοιτήτριες γονυπέτησαν δακρυσμένοι) ήταν παρμένο από διαφήμιση σαμπουάν της αγγλικής εταιρίας “ΜΠΡΕΚ” και είχε δημοσιευθεί σε πολλά περιοδικά και στην αγγλική έκδοση του τριμηνιαίου “Βογκ” (το σκίτσο της διαφημίσεως -είναι παστέλ- το φιλοτέχνησε ο Άγγλος ζωγράφος Νίκολας Ήγκον και ως μοντέλο ποζάρησε η Νεοζηλανδή Νάνσυ Κρίντλαντ, γνωστό και πανάκριβο φωτομοντέλο που από ηλικίας 4 χρονών ζει στο Λονδίνο). Αυτή ήταν η τραγική ιστορία της νεαρής Ηλένιας, μίας από τις πολλές "ηρωίδες" της μεγάλης αυτής εξέγερσης... Ελπίζουμε να βοηθήσαμε στην διαλεύκανση της ιστορικής αλήθειας...

Το έπος του 1940 αναμφισβήτητα δεν ανήκει σε καμία πολιτική παράταξη, αλλά σε ολόκληρο το Ελληνικό Έθνος!

Επειδή όμως κάποιοι θέλουν σώνει και καλά να υμνούν κάθε 28η Οκτωβρίου τους ανύπαρκτους στον εθνικό θρίαμβο κομμουνιστές, γι’ αυτό και εμείς προκλητικά απαντάμε ότι εάν ανήκει κάπου πολιτικά το έπος του 1940 ανήκε στο καθεστώς που υπήρχε εκείνη την περίοδο στην Ελλάδα, δηλαδή στο “φασιστικό” (όπως το αποκαλούν αριστεροί και… δημοκράτες) καθεστώς της 4ης Αυγούστου.

Ποιος είπε όμως το ΟΧΙ; Ο Ιωάννης Μεταξάς, που χωρίς αμφιβολία υπήρξε δικτάτορας, συνειδητά αντικοινοβουλευτικός και αντιμαρξιστής!Για το ποιος είπε το ΟΧΙ γράφει τα εξής ένας μεγάλος αναμφισβήτητα δημοκράτης και γενναίος του πνεύματος ο πρώην πρωθυπουργός Παναγιώτης Κανελλόπουλος:

"Πρέπει να είμεθα, χωρίς άλλο, ευγνώμονες εις τον Ιωάννην Μεταξά, διότι είπε, ολομόναχος εις το σκοτάδι της νυκτός, το μέγα “ΟΧΙ”. Λέγουν όσοι αντικρύζουν με εμπάθειαν αυτά τα ανάγλυφα γεγονότα της Ιστορίας, ότι το “ΟΧΙ” δεν το είπε ο Μεταξάς, ότι το είπεν ο ελληνικός λαός. Ναι, το είπεν ο ελληνικός λαός, αλλά αφού το είχε ειπεί ο Μεταξάς! Ο ατυχής και συμπαθής Εμμανουέλε Γκράτσι, εκτελών εντολήν που δεν του άρεσε διόλου, εξύπνησε την 3ην πρωϊνήν τον Μεταξά, και όχι τον ελληνικόν λαόν..."

Όσο για τους κομμουνιστές, ήταν πολιτικά ανύπαρκτοι το 1940. Είναι γνωστό ότι στην πρώτη του επιστολή ο Ζαχαριάδης κάλεσε τον λαό να πολεμήσει. Στην συνέχεια όμως πήρε γραμμή από το κόμμα (ΚΚΕ) και άλλαξε στάση. Έτσι στις 26 Νοεμβρίου του 1940 έγραψε δεύτερη επιστολή, στην οποία υπεστήριξε ότι η Ελλάς “οφείλει να ζητήσει αμέσως ειρήνη” και ότι εάν συνεχιζόταν ο αγών, “ο πόλεμος θα χάσει για μας τον εθνικό αμυντικό χαρακτήρα του, θα γίνει καταχτητικός και θα έχει αντίθετο το λαό…” Στις 15 Ιανουαρίου 1941, ο Ζαχαριάδης έγραψε και τρίτη επιστολή. Σ’ αυτήν αναφέρονται τα εξής:

“Ο Μεταξάς από την πρώτη στιγμή έκανε πόλεμο φασιστικό, καταχτητικό πόλεμο. Ενώ, αφού διώξαμε τους Ιταλούς από την Ελλάδα, βασική προσπάθειά μας έπρεπε να είναι να κάνουμε μια ξεχωριστή έντιμη και δίχως παραχωρήσεις ελληνο-ιταλική ειρήνη, πράγμα που μπορούσε να γίνει με τη μεσολάβηση της ΕΣΣΔ, η μοναρχοφασιστική δικτατορία συνέχισε τον πόλεμο για λογαριασμό όχι του λαού της Ελλάδας, μα της πλουτοκρατίας και του αγγλικού ιμπεριαλισμού”.

Ακόμη το ΚΚΕ μοίραζε (όσο μπορούσε βέβαια, αφού οι δυνατότητές του ήταν περιορισμένες…) προκηρύξεις το 1940 στις οποίες έλεγε: “Καλούμε τους πολεμιστές μας ν’ αρνηθούν να πολεμήσουν πέρα απ’ τα σύνορα της πατρίδας μας. Τι ζητάμε στην Αλβανία; Που μας πάνε; Ο λαός μας δεν θέλει άλλο Σαγγάριο!…”

Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια για το 1940. Μια ιστορική αλήθεια, που βέβηλα διαστρεβλώνουν “τα ορφανά του Μαρξ”, που βάζουν τα παιδιά στα σχολεία κάθε 28η Οκτωβρίου να τραγουδούν κομμουνιστικά τραγούδια και δεν λένε φυσικά λέξη για τον πατέρα του ΟΧΙ, τον “φασίστα” Ιωάννη Μεταξά.

Οι λίγο μεγαλύτεροι σε ηλικία Κεφαλονίτες σίγουρα θυμούνται πως κάποτε στην κεντρική πλατεία του Αργοστολίου δέσποζε το επιβλητικό άγαλμα του Εθνικού Κυβερνήτη Ιωάννη Μεταξά. Αυτός ήταν ένας ελάχιστος φόρος τιμής των Κεφαλονιτών στον άνδρα που με την υπερήφανη διαδρομή και στάση του δόξασε το νησί από το οποίο καταγόταν αλλά και το Έθνος ολόκληρο. Ο Ιωάννης Μεταξάς υπήρξε μία μεγάλη προσωπικότητα της νεότερης ελληνικής ιστορίας που έβαλε το Εθνικό Καλό υπεράνω προσωπικών συμφερόντων και αυτό το πλήρωσε και με την ίδια του την ζωή. Αναμφισβήτητα μία αχτίδα φωτός ανάμεσα σε όλων των αποχρώσεων τους πολιτικάντηδες που βύθισαν το Έθνος μας σε ανυποληψία και παρακμή κατά τον περασμένο και παρόντα αιώνα. Ο Μεταξάς ήταν Μεγάλος ίσως γιατί ποτέ δεν υπήρξε πολιτικός (με τον έννοια που χρησιμοποιούν οι πάντες καταχρηστικά σήμερα) αλλά Στρατηγός και μάλιστα Στρατηγός με παράσημα σε όλους τους στρατιωτικούς αγώνες του Ελληνισμού κατά το πρώτο ήμισυ του 20ου αιώνα.

Στα πλαίσια όμως του "εκδημοκρατισμού" και του "εκσυγχρονισμού" που έφεραν οι "εθνάρχες" Καραμανλής και Παπανδρέου μετά το '74, το άγαλμα του Μεταξά αφαιρέθηκε από την κεντρική πλατεία και η παραλιακή λεωφόρος μετονομάστηκε από "Ιωάννου Μεταξά" στο... δημοκρατικότερον "Αντώνη Τρίτση". Για πολλά χρόνια ο κόσμος αναρωτιόταν πού μπορεί να βρίσκεται το συγκεκριμένο άγαλμα. Λίγο η θεά τύχη, λίγο οι προσπάθειες συναγωνιστών από τον ΠΥΡΗΝΑ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΣ της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ απέδωσαν καρπούς και το άγαλμα εντοπίστηκε και μάλιστα μέσα σε έκταση του Δήμου Αργοστολίου. Συγκεκριμένα εντός του Δημοτικού Αντλιοστασίου και κάτω από ξερόχορτα βρίσκεται ξαπλωμένο ανάσκελα και με άπλετη δόση κόκκινης μπογιάς (προφανώς μία "ευγενική" προσφορά κάποιων ορφανών του Μάρξ) το άγαλμα του Ιωάννου Μεταξά, του Έλληνα Κυβερνήτη που είπε το μοναδικό ΟΧΙ ανάμεσα στα αμέτρητα ναί των τελευταίων δεκαετιών. Σκουριασμένο και πεταμένο κάπου ανάμεσα σε ανταλλακτικά μηχανημάτων και σκουπίδια. Έτσι ξεπληρώνεται από το νεοελληνικό κράτος και από την τοπική αυτοδιοίκηση η προσφορά προς το Έθνος...

Τρέξε λοιπόν εσύ "κυρίαρχε" λαέ της Κεφαλονιάς και ξαναψήφισε κάποιον Φόρτε, κάποιον Παρίση ή κάποιον άλλο τοπικό πολιτικάντη για να σου φτιάξουν και άλλους δρόμους "Άρη Βελουχιώτη", "Εθνάρχου Καραμανλή" και "Ισραήλ" (ναί έχουμε και από αυτό στο νησί μας!). Εμείς πάντως ως ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΣ σου υποσχόμαστε ανυποχώρητο αγώνα για την Ελλάδα, αγώνα Εθνικιστικό και Λαϊκό, αγώνα απέναντι σε όλα αυτά τα φαινόμενα σήψης και παρακμής, αγώνα εναντίον όλων! Και επειδή εμείς ποτέ δεν θα σταματήσουμε να τιμάμε τον "φασίστα" Μεταξά, και σε πείσμα των καιρών, δηλώνουμε προς πάσα κατεύθυνση αυτό που αποτελεί και ένα από τα κύρια συνθήματα του Κινήματός μας για τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου: Καλύτερα "φασίστες" παρά ξεφτίλες!

Συμπληρώθηκαν πριν από λίγες ημέρες 73 χρόνια από την ημέρα που ο Εθνικός Κυβερνήτης Ιωάννης Μεταξάς εγκαθίδρυσε στη χώρα το Καθεστώς της 4ης Αυγούστου. Φυσικά, δεν περιμέναμε να μνημονεύσει κάποιος εθνικός ή τοπικός παράγοντας της Κεφαλονιάς τα επιτεύγματα και τα όσα προσέφερε η 4η Αυγούστου στο Έθνος μας. Τους ενοχλεί, φαίνεται, πως ένα ολοκληρωτικό και αντικοινοβουλευτικό καθεστώς μόλις 4 ετών κατάφερε τόσα πολλά και έγινε τόσο αγαπητό από τον λαό, σε αντίθεση με το σάπιο κοινοβουλευτικό κατεστημένο των 300 που μας κυβερνά σήμερα. Ακόμα και εδώ στην Κεφαλονιά, από την οποία καταγόταν και στην οποία γεννήθηκε ο Ιωάννης Μεταξάς επικρατεί η γνωστή μικρότητα, η μικροψυχία και ο κομπλεξισμός βουλευτών, τοπικών και άλλων "παραγόντων". Γι' αυτό και μετονόμασαν την παραλιακή λεωφόρο Αργοστολίου σε Αντώνη Τρίτση, γι' αυτό και ξύλωσαν το άγαλμα του Ιωάννου Μεταξά από την κεντρική πλατεία της πόλης... Την ίδια ώρα που δεν έχουν κανένα πρόβλημα να παραχωρούν το κτίριο της Νομαρχίας Κεφαλληνίας για να υψώνονται οι κόκκινες σημαίες με τα σφυροδρέπανα εν μέσω καλοκαιριού, δεν βρίσκουν ούτε μία λέξη για τον Ιωάννη Μεταξά που δόξασε το νησί μας αλλά και ολόκληρο το Έθνος...